Vandaag iets meer als 2 maanden dat mijn schat overleed,de meeste mensen zeggen dat de scherpe kantjes er af gaan met de tijd,en dat je zo positief mogelijk door moet gaan, nou wat die scherpe kantjes betreft, die worden steeds scherper, de pijn is ondragelijk, en dat ik door moet gaan, tja, dat weet ik ook wel,maar gaat me niet goed af, het is echt geen min of sec uit mijn hoofd, wat ik ook doe, ik ga er mee naar bed en ik sta er na 4 uurjes weer mee op,ook mijn lichaam is nu aan het op raken, ik heb pijn, zowel in mijn hart als in mijn ziel tot aan mijn tenen en mijn kruin,me hart slaat over, me benen willen soms niet meer,het enigste wat het nog goed doet zijn mijn ogen, die lopen de hele dag vol,,,,,,,Ik kan en wil het maar niet begrijpen dat Richard op zo manier dood moest, dit was zo niet nodig, weet niet hoe ik hier verder mee moet leven,elke dag is er 1 teveel op het moment, maar ik probeer niet bij de pakken neer te zetten,ik ben weg of onder weg, moet natuurlijk ook naar me werk, en ik wordt geregeld op sleeptouw genomen, en gelukkig maar, maar soms voel ik me toch te veel, want ik ben niet meer die gezellige linda waar je zo mee kon lachen, het lukt me niet meer, niet alleen mijn lief is dood, ik ben het zelf ook,met dat verschil dat ik zelf nog adem haal, maar daar is ook alles mee gezegt,ik kan me ook niet voor stellen dat dit gevoel ooit over gaat,ik ben zelfs in staat om de arts die dit mijn lief heeft aangedaan neer te knallen, maar goed, dat mag dan weer niet, terwijl die lul wel mijn man heeft vermoord, en gewoon door gaat met zijn operaties,hoe oneerlijk kan het leven zijn?????
Tja, ik zit er mooi mee, niet meer samen lachen, eten, en noem maar op, zoveel mogelijk deden we samen, Ik kwam altijd met plezier uit me werk, want ik wist dat het weer gezellig was thuis, en nu baal ik dat ik thuis kom, maar ik moet, we hebben 3 honden, en hun zorg komt nu op mij neer, en 1 week per jaar zorg mijn zus er voor, zodat ik ff met mijn vriendinnen op vakantie kan,ik kan me nu al druk maken dat ik weer naar huis moet, ook mijn vakantie zal anders zijn als normaal,ik ga elk jaar met die meiden op vakantie, maar als ik het vliegtuig uit stapte in turkijen had ik al gelijk van me lief een smsje te pakken, en gelijk werdt er druk gebelt, dat deden we zo 6 tot 8 keer per dag, soms dacht ik, waarom ga ik eigelijk met die meiden op vakantie, want ik mis mijn schat zo,en hij had dat ook, daarom vond ik 1 week per jaar zonder hem wel meer als genoeg,de laatste nacht kon hij nooit slapen zei die, omdat hij zo blij was dat ik weer thuis kwam, en ik had dat ook, maar alles is nu voorgoed VOORBIJ,,,,,5 maart 2010 zijn we 2 jaar getrouwd, had een feesie moeten worden, en omdat het op vrijdag valt, wilde we lekker met de kids uit eten gaan, inplaats van veel plezier die dag, is er veel verdriet, heel veel verdriet,,,,,,,,,met dank aan die klootzak van een arts.
Stuur door
Dit is niet OK