Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

 

Hyves pagina.

18 mrt 2011, 14:05

Een hyves pagina zou eigelijk heel leuk moeten zijn, met leuke gezellige dingen uit je leven, helaas is de mijne niet zo vrolijk als van de meeste mensen, 5 jaar zit ik nu op hyves, ik dacht, gezellig, want ik had gewoon een heel leuk leven, en dat wilde ik hier wel kwijt, maar het lot beslist inmidels anders, 15 maart 2006 overleed mijn lieve moeder (67) dus daar kwam mijn eerste verdietige verhaal,ik mis mijn moeder nog elke dag, maar dankzij mijn man Richard en mijn zus Cherry kroop ik uit het dal van mijn verdriet, toen besloten ries en ik te trouwen op 5 maart 2008, alles ging weer redelijk goed en voor de wind, maar toen moest ries een operatie ondergaan aan zijn hals, en wat denk je?? de arts heeft een fout gemaakt, en mijn ries(45) overleed een week na de operatie (23 dec 2009) vlak voor mijn ogen, de arts heeft zijn slagadder geraak, en dat werdt hem fataal, na 20 maanden huwelijk was ik alweer weduwe, een vreseijke tijd, maar met heel veel steun van mijn vrienden en mijn kanjer van een zoon Durand en zeker ook van cherry krabbelde ik daar weer zachtjes boven uit, en nu 14 maanden na mijn man zijn dood overlijd mijn zus cherry (4 maart 2011) Cherry had een pracht van een huis gekocht, maar kon niet wennen aan die zendmast voor haar deur,ze voelde konstand de straaling van die mast haar lichaam binnen gaan, ze kreeg herry en ruis in haar hoofd, en uiteindelijk is dat vrijdag 4 maart haar dood geworden, donderdag avond at ze nog bij me met haar zoon ted, en vrijdag morgen is ze dood, het is allemaal zo onwerkelijk, dat dit allemaal in 1 family moet gebeuren, nu heb ik mijn zoon nog en veel vrienden gelukkig, maar geen family meer, ja, Durand en ted, dat zijn mijn einige bloed verwanten nog, 5 jaar geleden had ik nog alles, nu bijna niks meer, en toch,,,,,,ik moet door, doe dat natuurlijk ook, maar mijn god, wat mis ik ze allemaal, ik deed zo veel met Cherry, we konden zo vreselijk lachen samen, we konden ook vreselijk ruzie maken hoor, maar dat hoorde er gewoon bij, we stonden altijd voor elkaar klaar als het nodig was, en gingen vaak de hort op samen, en nu heb ik ze niet meer, en toch moet ik proberen om alles weer op de rails te krijgen, en dat gaat me zeker lukken, maar heb daar wel de goeie mensen bij nodig, en gelukkig heb ik die ook om mijn heen,maar ja, ook mij wordt het wel eens te veel, zou heel graag me zelf voor een jaar of 5 even laten invriesen,en dan mijn leven op nieuw beginnen,,,,,,,,,,,,,
dus zoals je ziet loopt mijn leven niet zoasl ik het graag gehoopt had,en is mijn hyves pagina niet 1 van de vrolijkste, maar is wel mijn leven............helaas.

mijn lieve zus.

6 mrt 2011, 23:04

Vrijdag 4 maart 2011 is mijn zus overleden, ze zag het leven niet meer zitten, mijn god cherry, wat doe je ons allemaal aan????
wij waren van de family nog maar met zijn vieren over, jij , ik, ted, en durand, en nu,,,nu ben jij er ook niet meer.
Het nieuwe huis is je fataal geworen, je kon niet meer, was zo op, je heb het aan meerdere mensen kenbaar gemaakt hoe je je voelde,o cherry,hoe moeten we jou verlies nu verwerken???
we zijn allebij zo anders, we konden ruzie maken, maar ook vreselijk lachen, o lieve zus, wat ga ik jou missen,,,,,,,,
mijn verdriet is zo super groot, eerst verliezen we onze moeder, dan mijn man, en nu, nu moet ik ook nog afscheid van jou nemen,ik ben kapot,,,,,,,,,,
en ted, je zoon, zo verdietig allemaal.
ik hou van jou zus,let aub op ons van boven af, en wij letten op Ted. oo cher, kom aub terug, we hebben je hier op aarde zo nodig.........:'( :'( :'(

hou van jou. xxxxxxxxxxxxxx

verder.

2 feb 2011, 15:29

Tja, het is alweer een tijdje geleden dat ik hier wat getikt heb, maar ik wist gewoon niet meer wat ik er over wilde en kon zeggen,ik kon in het begin van mijn Richard zijn dood er elke minuut over praten,en heb dag boeken vol geschreven, en ineens,,,,,,,,,,,kon ik het niet meer, alles was gezegt,en daar komt bij dat als ik er hier te veel over zegt dat mensen denken dat ik maar in mijn verdriet blijf hangen, en ik wil gewoon niet dat dat gedacht wordt, het valt me op dat er mensen zijn die heel veel begrip hebben voor mijn situatie, maar er zijn zeker ook mensen die kei hard zijn, die net zo makelijk zeggen, ach meid, het leven gaat door,,,,,,,,,,ik heb geen zin meer om me zelf maar te moeten verdedigen, en ik zeg, ja klop, je heb gelijk, maar van binnen denk ik,,,,,,,,,,,,,,,,,ach, laat ik dat maar niet zeggen,,,,

ben nu 13 maanden verder, en ja, ik mis hem elke dag, en de manier waar op mijn lieve schat is overleden is zeer moeilijk te verteren, maar hoe ik ook leef, terugkomen doet hij NOOIT meer, dus ik moet inderdaad verder, en ik weet dat hij mij die kracht geef om verder te gaan, want wonder boven wonder voel ik me de laatste tijd behoorlijk sterk, ik heb super lieve mensen om me heen, en ben zelfs weer in staat om andere te helpen,ik probeer weer plannen te maken voor de toekomst, al 2 vakanties geboekt, en hoop ook op een verhuizing,maar mijn lieve man, tja, nooit zal ik die vergeten,maar ik zal er zeker mee moeten zien te leven, en probeer er van te maken, wat ik er van maken ken,want voor je het weet, is je leven zomaar voor bij, ik heb het nu van zo dicht bij mee gemaakt,dat ik er alleen maar meer bewuster van ben geworden als ik al dacht, en daar geen kracht meer in dingen wil steken aan alles wat negatief is.en verder ga ik gewoon door met waar ik mee bezig ben, en ik zie wel wat mijn toekomst brengt, ik hoop alleen dat er voorloppig geen tegen slagen meer aan komen, denk dat ik dan echt in elkaar zakt,maar laat ik er maar niet van uit gaan,,,,,,,,,

mijn speciaale dank gaat uit naar ,,,,Durand, Jack, Nina, Cherry, Ted,jenny, Laura,Ferry, en iedereen die ik vergeten ben.

dikke kus voor alle die dit lezen. xxxx

Mijn LIeve Richard (deel 4)

31 mei 2010, 11:09

Lieve schat, je ben al iets meer als 5 maanden niet meer bij ons, het is zo moeilijk om de draad weer op te pakken, we doen super ons best om dat wel te doen, maar valt niet mee,,,
Gisteravond was mijn laatste werk dag voor mijn vakantie, 3 weken ben ik nu vrij, normaal verheugde ik mij daar zo op, maar nu,,,,,ppppffff schat, niks is meer leuk zonder jou,iedereen verwacht wonderen van me, soms verzet ik die ook,en vraag ik me af hoe ik aan die kracht kom, maar lief, zoals je wel zal zien vanuit de hemel,het is sloopend moeilijk, jou dood, zo niet nodig, we hadden nog 45 jaar kunnen hebben, dat zo fout zo makelijk gemaakt kan worden door een arts, ik kan het niet bevatte, en dan niet willen toegeven, ik was er bij, weet wat er fout is gegaan,maar ze lullen er maar een punt aan, maar intussen zijn wij je kwijt, moet ik mijn leven leven zonder jou, en dat gaat moeizaam, liters traanen per dag komen uit me ogen, ik probeer me ook vaak groot te houden, zeker tegen over Jack, Durand en Nina.alhoewel het niet altijd lukt, maar doe me best,,,,,,,,,zo vreselijk mijn best,,,,,,,,,
lieve schat, je was alles voor me, waarom moest dit jou overkomen, waarom jij, ik, wij,waarom????????

hou van jou mijn lief, je linny xxxxxxx

Mijn lieve Richard ( deel 3)

23 apr 2010, 12:35

Het is vandaag precies 4 maanden dat mijn schat overleed,.Ik sta er versteld van dat ik deze 4 maanden met heel veel pijn en moeite heb overleeft.
Nee, het verdriet wordt niet minder, alleen maar erger, net als het gemis.
inplaats dat hij vandaag 4 maanden dood is, had hij gewoon al 4 maanden gezond en wel hier thuis horen te zijn,zodra het zonnetje scheen, zat hij als eerste te genieten van de zon, nu staat hij daar, in de urnmuur, ook in de zon natuurlijk, daar heb ik wel voor gezorgt,maar het is 50 jaar tevroeg, zo onnodig zijn dood, ik kan dat wel 100 x zeggen, maar het is gewoon zo, vandaag is het vrijdag, gingen we samen altijd lekker ff naar het martje, turkse piza halen, daar was hij gek op, dat kan ik nu allemaal niet meer voor en met hem doen, ik kan alleen nog maar naar de urn,en een kaarsje aansteken, het is nog steeds zo onwerkelijk,,,,
ik heb wel 2 geweldige meiden leren kennen met het zelfde probleem, ook hun man is er niet meer sins kort,en proberen elkaar wat steun te geven,maar hoe dan ook, de pijn blijft,,,,,,,,,
En nee, de scherpe kantjes zijn er echt nog niet af, kan me ook niet voorstellen dat dat ooit gaat gebeuren, iedereen die nu op mijn pad komt, moet er maar tegen kennen dat jij voor altijd in mijn hoofd en in mijn hart zit, Nooit ga jij daar meer uit, echt nooit.Net als dat ik NOOIT nina en Jack in de steek zal laten, aan mij zal dat echt niet liggen, Durand, Jack en nina houden ook heel veel van jou, maar dat merk je vast wel,ik weet dat jij veel bij ons ben, ik voel het, en ik merk het, maar het is zo moeilijk om jou niet meer te zien.
de titel weduwe, bevalt me helemaal niet, we hadden nog 50 jaar te gaan zei de arts, nou niet dus,op het moment dat hij dat zei, had je nog maar 20 minuten, ongelovelijk,,,,,,,,,,ik mis je zo mijn schat.:'( :'( :'( :'( :'( :'(

Mijn lieve richard (deel 2)

26 feb 2010, 14:09

Vandaag iets meer als 2 maanden dat mijn schat overleed,de meeste mensen zeggen dat de scherpe kantjes er af gaan met de tijd,en dat je zo positief mogelijk door moet gaan, nou wat die scherpe kantjes betreft, die worden steeds scherper, de pijn is ondragelijk, en dat ik door moet gaan, tja, dat weet ik ook wel,maar gaat me niet goed af, het is echt geen min of sec uit mijn hoofd, wat ik ook doe, ik ga er mee naar bed en ik sta er na 4 uurjes weer mee op,ook mijn lichaam is nu aan het op raken, ik heb pijn, zowel in mijn hart als in mijn ziel tot aan mijn tenen en mijn kruin,me hart slaat over, me benen willen soms niet meer,het enigste wat het nog goed doet zijn mijn ogen, die lopen de hele dag vol,,,,,,,Ik kan en wil het maar niet begrijpen dat Richard op zo manier dood moest, dit was zo niet nodig, weet niet hoe ik hier verder mee moet leven,elke dag is er 1 teveel op het moment, maar ik probeer niet bij de pakken neer te zetten,ik ben weg of onder weg, moet natuurlijk ook naar me werk, en ik wordt geregeld op sleeptouw genomen, en gelukkig maar, maar soms voel ik me toch te veel, want ik ben niet meer die gezellige linda waar je zo mee kon lachen, het lukt me niet meer, niet alleen mijn lief is dood, ik ben het zelf ook,met dat verschil dat ik zelf nog adem haal, maar daar is ook alles mee gezegt,ik kan me ook niet voor stellen dat dit gevoel ooit over gaat,ik ben zelfs in staat om de arts die dit mijn lief heeft aangedaan neer te knallen, maar goed, dat mag dan weer niet, terwijl die lul wel mijn man heeft vermoord, en gewoon door gaat met zijn operaties,hoe oneerlijk kan het leven zijn?????
Tja, ik zit er mooi mee, niet meer samen lachen, eten, en noem maar op, zoveel mogelijk deden we samen, Ik kwam altijd met plezier uit me werk, want ik wist dat het weer gezellig was thuis, en nu baal ik dat ik thuis kom, maar ik moet, we hebben 3 honden, en hun zorg komt nu op mij neer, en 1 week per jaar zorg mijn zus er voor, zodat ik ff met mijn vriendinnen op vakantie kan,ik kan me nu al druk maken dat ik weer naar huis moet, ook mijn vakantie zal anders zijn als normaal,ik ga elk jaar met die meiden op vakantie, maar als ik het vliegtuig uit stapte in turkijen had ik al gelijk van me lief een smsje te pakken, en gelijk werdt er druk gebelt, dat deden we zo 6 tot 8 keer per dag, soms dacht ik, waarom ga ik eigelijk met die meiden op vakantie, want ik mis mijn schat zo,en hij had dat ook, daarom vond ik 1 week per jaar zonder hem wel meer als genoeg,de laatste nacht kon hij nooit slapen zei die, omdat hij zo blij was dat ik weer thuis kwam, en ik had dat ook, maar alles is nu voorgoed VOORBIJ,,,,,5 maart 2010 zijn we 2 jaar getrouwd, had een feesie moeten worden, en omdat het op vrijdag valt, wilde we lekker met de kids uit eten gaan, inplaats van veel plezier die dag, is er veel verdriet, heel veel verdriet,,,,,,,,,met dank aan die klootzak van een arts.

Mijn Lieve Richard (deel 1)

3 feb 2010, 20:22

Mijn lieve man Richard is woensdag 23 dec 2009 overleden, geheel onverwachts....
Mijn schat was geopereerd aan tong kanker op 16 dec in de daniel de hoed, alles leek prima te gaan, de tumor was helemaal weg gehaald, en hij was zoals ze dat noemen,,,schoon.
iedereen blij natuurlijk, maar op de nacht van donderdag op vrijdag kreeg Ries een bloeding, ik werdt om 6 uur s'morgens gebelt of ik naar het ziekehuis kon komen, gelijk ben ik met mijn vriendin Silvia daar naar toe gegaan,ze hadden hem weer geopereerd, maar hij was stabiel, de artsen en hij zelf heeft keihard voor zijn leven gevochten, ook had hij een bijna dood ervaring, Toen ries bij kwam uit zijn narcose was hij erg bang, maar hij was zo blij dat hij nog leefde, samen en met veel hulp zouden we hier zeker uit komen, de 5 dagen erna gingen prima en woensdag 23 dec zouden we samen om 8 uur 'morgens het ziekehuis verlaten, maar om 7,10 gebeurde er iets vreselijks, terwijl we bezig waren om al zijn spullen bij elkaar te krijgen, kwam er ineens weer een bloeding, het spoot uit zijn keel, waar hij een gaatje had van de kanule die er gisteren uit gehaald was, met straalen spoot het er uit,gelijk was er een zuster in de buurt en een hand vol artsen, ik werd de zaal afgegooit, het laatse beeld dat ik van hem heb toen hij nog leefde was dat hij op bed werdt gezet en gelijk dood zat te bloeden, en die angst in zijn ogen vergeet ik NOOIT meer, of hij wilde zeggen, ga niet weg schat, want ik ga dood........maar ik moest van de artsen, zodat ze hun werk konden doen en mijn schat konden redden,,,,,,,,,Maar, dat is niet gelukt,40 min later kwam alles weer de zaal af, met de mededeling, Sorry, we konden hem niet redden................en daar moet ik het mee doen, mijn lieve schat is dood, 3 kinderen zonder vader, 3 honden zonder hun baasje, 2 ouders zonder hun zoon, een schoondochter zonder haar schoonvader, en een schoon zus zonder haar zwager, en ik, tja ik, zonder mijn lieve knappe geweldige man, geen idee hoe ik uit deze nachtmerry moet komen, de pijn is zo heftig,,,,,,,,,en dat allemaal door een lul van een arts die zijn slagadder heeft geraakt bij de operatie en dus 6 dagen later kapot sprong, mijn schat wilde nog zo graag 50 jaar met ons verder, hij had nog zoveel plannen, en nu....nu is hij dood, zo onwerkelijk, met dit gevoel valt bijna niet te leven,,,,,,,,,,,,,,,,,,waarom gaan de goeie mensen altijd het eerst, waarom, waarom,,,,,,,,,,,het was echt zijn tyd nog niet, want hij is hier onmisbaar.:'( :'( :'( :'( :'( :'( :'( :'( :'(
Hij riep altijd ik wordt minstens 90, het is de helft geworden, zo hadden we het niet geplend,,,,,,,mijn lieve schat is er niet meer, hoe moeten we verder zonder hem????????

 

Favoriete blogs

Links